​Joan Didion, Kendine Saygı Üzerine isimli metninde dediği gibi;

Kendine saygıdan yoksun olmak ise, insanın kendi kusurlarını -gerçek ya da hayali- belgeleyen ve her gösterimde araya yeni görüntüler eklenen bitimsiz bir belgeselin gönülsüz tek seyircisi olmaktır… 

Kendine saygı olmadan yaşamak, bir gece uyanık kalmaktır; sıcak sütün, uyku ilacının ve yorganın üstündeki uyuyan elin erişemeyeceği bir yerde — işlenmiş ve ihmal edilmiş günahları, ihanet edilen güvenleri, sessizce tutulmamış sözleri, tembellik, korkaklık ya da dikkatsizlik yüzünden bir daha geri gelmemek üzere çarçur edilmiş armağanları tek tek sayarak... Ne kadar ertelersek erteleyelim, eninde sonunda o meşhur rahatsız, kendi ellerimizle yaptığımız yatağa tek başımıza uzanırız. Orada uyuyup uyuyamayacağımız ise elbette kendimize saygı duyup duymadığımıza bağlıdır.